7 lipca minęło 25 lat od śmierci Stanisława Zalewskiego (1916–2001) – wybitnego pięściarza, trenera i jednej z największych legend lubelskiego sportu.
Przed wojną stoczył 107 walk, odnosząc 84 zwycięstwa, a jego największym sukcesem był brązowy medal Mistrzostw Polski w 1937 roku. W czasie II wojny światowej nie porzucił boksu – wykradł z klubowego magazynu 16 par rękawic, dzięki którym działała konspiracyjna sekcja bokserska. Jako żołnierz ZWZ-AK brał udział w działalności podziemnej, a wykorzystując pracę śmieciarza pomagał dostarczać żywność do getta. W 1943 roku współuczestniczył również w brawurowej akcji uwolnienia swojego kolegi, Józefa Lichtensztejna, z obozu na Majdanku.
Jednym z najbardziej niezwykłych wydarzeń był jego udział w konspiracyjnym meczu Lublin – Warszawa w maju 1944 roku. Poszukiwany przez Gestapo, wygrał swoją walkę i zaraz po niej uciekł z szatni przez okno, chwilę przed wkroczeniem niemieckich żandarmów.
Po wojnie przez wiele lat współpracował z Feliksem Stammem jako masażysta i asystent reprezentacji Polski, uczestnicząc w pięciu igrzyskach olimpijskich i jedenastu mistrzostwach Europy. Współtworzył także rozwój lubelskiego boksu oraz pracował z piłkarzami Motoru Lublin.
Za swoje zasługi został uhonorowany Nagrodą im. Aleksandra Rekszy, a jego imieniem nazwano bulwar nad Bystrzycą w Lublinie.
Cześć Jego pamięci! 
Materiał na podstawie artykułu Pana Marcina Krzysztofika
